كه ايشان آفريده شده‌اند در گريستن‌اند ، و اگر آواز گريهء ايشان را خلق عالم بشنوند همگى بىجان شوند ؛ حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : شبى كه مرا به معراج بردند ، در آسمان هفتم آواز گريهء ايشان به گوش من رسيد ، از جبرئيل ( ع ) پرسيدم كه اين آواز گريه چيست ؟ و گريه‌كننده كيانند ؟ جبرئيل گفت : ايشان كرّوبيان‌اند كه بر گناه امّت تو به اين زارى گريه مىكنند كه چرا اين مشت عباد خاكى ضعيف فقير چنين ملك سلطان جليل عظيم كبيرى را معصيت مىنمايند ، از جهت رحمت قلوب ايشان بر امّت خاتم انبياء عليه السّلام . و فاصلهء ميان زمين تا آسمان ، و هر آسمان تا آسمان ديگر ، پانصدساله راه است ، و كلفتى و سطبرى هر آسمان نيز پانصد سال است . و در آسمان هفتم حقّ تعالى دريائى آفريده معلّق ، بالاى آن دريا پانصدساله راه است ، و در آن دريا فرشته‌اى است كه بزرگى وى چندان است كه پانصدساله راه فوق دريا تا لنگ‌وران اوست ، و على الدّوام آن ملك تسبيح حقّ تعالى مىگويد ، و گناهان امّت حضرت رسول ( ص ) را طلب مغفرت مىنمايد . اين فقرات ، حكايت از صوامع سماوات بود كه كرياس‌هاى « 35 » بارگاه حقّ تعالى است . تعريف بارگاه سلطنت حقّ تعالى را نيز بشنو ؛ چنان‌كه در تفسير امام عسكرى عليه السّلام از حضرت رسول ( ص ) منقول است فرمود : حقّ جلّ و علا چون خلقت فرمود عرش را ، خلقت فرمود از براى عرش ، سيصد و شصت هزار ركن ، و خلق فرمود از براى هر ركنى ، سيصد و شصت هزار ملك ، و هرگاه حقّ تعالى اذن فرمايد به كوچك‌ترين اين ملائكه ، مىبلعند سماوات سبعه را و ارضين سبعه و آنچه در آنهاست ، و تمام سماوات و ارضين در دهان آن يك ملك ، مثل يك رمل صغير است در صحراى بسيار بزرگ . پس خطاب فرمود به اين ملائكه

--> ( 35 ) - درگاه